Zabytkowe

Maszyny, które zmieniły podróże

Płaski wektorowy rysunek z boku trzech historycznych lokomotyw parowych w sylwetce, od wczesnego projektu z 1829 r. po lokomotywę typu streamliner z lat 30. XX wieku
Ilustracyjne sylwetki — proporcje uproszczone.

Jak wygląda podróż zabytkowym pociągiem

Najpierw dźwięk, potem zapach, potem prędkość

Podróż zabytkowym pociągiem zaczyna się, zanim skład ruszy. Słychać syk spuszczanych z cylindrów skroplin, czuć zapach dymu z węgla i gorącego oleju, słychać gwizdek konduktora i pierwsze ciężkie uderzenia z komina. W przeciwieństwie do nowoczesnego pociągu parowóz wyraźnie pracuje: słychać, jak się męczy na podjeździe i odpręża na zjeździe. Opuszczane okna, przedziały z drzwiami i wolniejsze tempo sprawiają, że krajobraz wydaje się bliższy.

Kolej zabytkowa opowiada też większą historię. W niespełna sto lat lokomotywy przeszły od niepewnych prób w Rainhill w 1829 r. do opływowych pociągów ekspresowych rozwijających ponad 100 mph. Ta zmiana przerysowała mapy, ujednoliciła czas i umożliwiła wakacje nad morzem.

Podsumowania podróży

Maszyny i linie warte poszukania

Rocket

  • 1829
  • Próby w Rainhill

Lokomotywa George'a i Roberta Stephensonów wygrała próby zorganizowane dla Liverpool and Manchester Railway i wyznaczyła wzór dla kolejnych parowozów.

Flying Scotsman

  • LNER A3
  • 100 mph w 1934 r.

Oficjalnie uznana za pierwszą lokomotywę parową, która osiągnęła 100 mph, 30 listopada 1934 r. Opiekuje się nią National Railway Museum, a nadal pojawia się w przejazdach turystycznych.

Mallard

  • LNER A4
  • 126 mph, 1938

Posiada światowy rekord prędkości dla trakcji parowej, ustanowiony 3 lipca 1938 r. Eksponowana w National Railway Museum w Yorku.

Durango & Silverton

  • Kolorado
  • Od 1882 r.
  • Wąski tor

Linia z trakcją parową przez kanion rzeki Animas, zbudowana do przewozu rudy srebra i złota, dziś jedna z najbardziej znanych zabytkowych wycieczek w Ameryce.

Płaski wektorowy schemat pociągu parowego przejeżdżającego przez zakrzywiony wiadukt o 21 łukach u wylotu jeziora, z pomnikiem poniżej
Ilustracyjny schemat wiaduktu Glenfinnan — nie w skali.

Przystanek po przystanku

The Jacobite, Fort William – Mallaig

  1. Fort WilliamOdjazd u podnóża Ben Nevis, najwyższej góry Wielkiej Brytanii.
  2. BanaviePrzejazd nad Kanałem Kaledońskim w pobliżu zespołu śluz Neptune's Staircase.
  3. Wiadukt GlenfinnanUkończony w 1901 r., 21 betonowych łuków nad jeziorem Shiel. Patrz w lewo, jadąc na zachód.
  4. Stacja GlenfinnanPrzystanek z małym muzeum kolejowym.
  5. Arisaig i MorarBiałe piaski i widoki na Małe Wyspy.
  6. MallaigRybacki port i promy na Skye.

Walory widokowe a praktyka

Kolej zabytkowa działa głównie sezonowo, a często prowadzą ją wolontariusze. Dni z parowozami mogą być ograniczone do weekendów, ferii lub lata, a rozkłady zmieniają się co roku. Popularne pociągi, takie jak The Jacobite, mogą być wyprzedane z miesięcznym wyprzedzeniem, a miejsca w pierwszej klasie znikają najszybciej. Wąskotorowe linie w Walii, takie jak Ffestiniog i Welsh Highland albo zębata linia Snowdon Mountain Railway z Llanberis, są równie zależne od pogody.

Jeśli chcesz oglądać, a nie jeździć, muzea są niezawodne przez cały rok. National Railway Museum w Yorku ma Mallarda i wiele rekordzistów prędkości. Odrestaurowany Union Pacific Big Boy nr 4014, przywrócony do ruchu parowego w 2019 r., od czasu do czasu odbywa przejazdy w Stanach Zjednoczonych.

Zastrzeżenia dotyczące usług

  • W okresach dużego zagrożenia pożarowego przewoźnicy mogą w ostatniej chwili zastąpić trakcję parową spalinową.
  • Starsze wagony mogą mieć ograniczony dostęp bez schodków. Zapytaj przed rezerwacją.
  • Otwarte okna oznaczają dym i sadzę, więc ubierz się odpowiednio.
  • Przejazdy parowozami na liniach głównych to przejazdy czarterowe z własnymi zasadami rezerwacji i zwrotów.

Dalej: Praktyczne pytania